"لیست آرزو"، دومین آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی گروه "پرل جم" با عنوان "ثمر" هست. شعر این آهنگ از خواننده ی گروه (ادی ودر) هست.
این ترانه درباره ی خواننده ی گروه هست که به دنبال برآورده کردن آرزوهاش هست، و این لیست را با این جملات به پایان می رساند که :"ای کاش خوشبخت بودم، تا آن حد که خود خوشبخت هستم". وقتی درباره این ترانه از او سوال شد پاسخ داد که "فکر می کردم خوشبخت هستم". این بخش از آواز که "ای کاش ماه تمام بودم و از میان سقف کاماروی تو به درون می تابیدم" اشاره به ماشینی دارد که متعلق به همسر آن زمان "ادی ودر" (بث لیبلینگ) بوده.
پیشنهاد می کنم حتما بشنوید. اما مواظب باشین اشتباهی برای کسی نفرستید.

I wish I was a neutron bomb, for once I could go off.
I wish I was a sacrifice but somehow still lived on.
I wish I was a sentimental ornamnet you hung on
The christmas tree, I wish I was the star that went on top,
I wish I was the evidence
I wish I was the grounds for fifty million hands up raised and opened toward the sky.

I wish I was a sailor with someone who waited for me.
I wish I was as fortunate, as fortunate as me.
I wish I was a messenger, and all the news was good.
I wish I was the full moon shining off a camaro's hood.

I wish I was an alien, at home behind the sun,
I wish I was the souvenir you kept your house key on.
I wish I was the pedal break that you depended on.
I wish I was the verb to trust, and never let you down.

I wish I was the radio song, the one that you turned up,
I wish, I wish, I wish, I wish,
I guess it never stops.

(شعر از : Pearl Jam)

در رستورانِ بینِ راهی و فروشگاه​های زنجیره ایِ همبرگر
در کادیلاک لیموزین
در کمپانیِ بوده ها
و پشت​های خمیده و اَشکالِ خوابیده
بر پله​های سنگفرش
در کتابخانه​ها و ایستگاه​های قطار
در کتاب، در بانک
در صفحاتِ تاریخ
در حمله​ای انتحاری
می​شناسم
خود را در چشمانِ هر غریبه​ای

و اینک از اینجا که ایستاده​ام
بر فرازِ این تپه که از برکه دزدیدم
اطراف را می​نگرم، آسمان را می​جویم
آنگاه که دستانِ خویش را سایه​بانِ چشم می​کنم در برابر پرتوهای کور کننده​ی خورشید
می​یابم نشانه​هایی از روزهای به یاد مانده-از یاد رفته
می​شنوم زنگِ ناقوس​ها را که عجیب آشنای​اند
می​یابم
امید که در چشمانت شعله می​کشد

آه، اینک چه آسان است

            اکنون که در تاریکی آرمیده​ایم

            بی مزاحمتی

که بر اشک​ها فائق آییم
اشک​هایی که کمر بسته اند
نابودیِ بارقه​ی عشق مان را

(شعر از : Roger Waters)

۱
نسل دايناسورها را
اصول زیبایی شناسی منقرض کرد.
این را خرچنگی می‌گفت
وقتي با چنگک درازش چشمانم را مي خراشيد،
تا نيامدنت را نبينم.

و تو نيامدی
پيراهن زردت را نپوشيدی، موهايت را افشان نكردی،
كه گورم زيبا نبود
كه سنگ قبرم با اصول زيبايي شناسي جور در نمي آمد
كه مزارم را دوست نداشتي.
و من گور سنگي ام را شكافتم،
مردنم را شكافتم
و به هيئت بطری نوشابه ای درآمدم، 
دست ساز زيبايي شناسي روزگار تو
تا در انبوه بطری های مشابه
مرا از دكاني نزديک بخری
و بر حسب اتفاق، لب شيشه ای ام پريده باشد و
لب های تو را زخمي كند

و تو مرا بنوشي
خون خود را بنوشي
و آنوقت جسمم را، سنگ قبرم را
پرت كني به زباله داني نزديك
قطره ای از مرا تف كني
فحشي نثار فروشنده و
مرا تلخ ترين نوشابه عمرت بداني
خونت را تلخ ترين نوشابه عمرت بداني

نسل مرا اصول زيبايي شناسي منقرض كرد
عصر تو را
نوشابه ای خوش قواره
تلخ كرد،
مرا ببخش!

۲
با آری
مرا از آب برمي داری،
درم را باز مي كني
و مي خواني ام.
با نه،
پرتابم مي كني به ميان دريا
تا قرني ديگر
مردماني ديگر
دستي ديگر مرا از آب بردارد
خود اگر تاريخم منقضي نشده باشد.

در فاصله آری و نه
دزدان دريايي زاده مي شوند و مي ميرند.
در فاصله آری و نه
يک دريا توفاني مي شود
دريايي كه مرگ مرا به تعويق مي افكند.
مرگي كه در يک نه مي رسد
كه با يک آری مي رسد
مرگي كه با تو نمي آمد
و بي تو نيز نمي آيد.

۳
همه گان وصيت نامه مي نويسند
كتاب های جغرافيا، وصيت نامه رفته گان است و
كتاب های تاريخ، وصيت نامه آينده گان
و صفحات اخبار وصيت نامه آمده گان.

بيا!
بنشين برسطور سكوتم!
بشكن جسم شيشه ای ام را!
بسوزان قلب كاغذينم را، كلماتم را!
و گرم شو در پناه جمله ای امری!
و نترس از خبری كه پشت هر جمله ی امری نهان است!
هراسان نباش از امر ببوس،
اگر از لبانی خبر می‌دهد
كه در انتظار بوسيدنت شتک زده اند، مچاله شده اند!

مرگ با جمله ای خبری مي آيد
و پشت هر جمله ی امری كمين مي كند.

همه هستيت را جمع كن،
در جمله ای ديگر!
گزاره ای ديگر!
با يک وه!
بكوش امری نباشد!
بكوش خبری نباشد!
وه! كه چه دوستت دارم!
و چنانش فرياد كن
تا خبر بگريزد، امر بگريزد، التزام بميرد،
و من زاده شوم،
به هيئت وه! 
به هيئت
تو!

۴
سوژه ای مناسب هستم
برای همه باستان شناسان.
همانطور كه اسكلت های نئاندرتالها مناسب بودند،
تا عمر انسان را معين كنند.
با من خواهند توانست
عمر اندوه ره تاريخ نگاری كنند.
اندوه آخرین نئاندرتال
آخرين ماركوپولو
آخرين دزد دريايي!
اندوه آخرین دون کیشوت
و آخرين آسياب بادی!

مي نويسند:
خود را به آب سپرد تا او از آبش بگيرد،
در اين اوراق هيچ نشاني از او پيدا نكرديم و اين مايه ی تاسف است
كه نشاني او، نشاني همه ی آن عصر نابود بود.

و شما در موزه ای از تاريخ طبيعي
از من دیدن می‌کنید
از من و از او که مایه‌ی تاسف باستان شناسان شد
از من و از او که آخرین اندوه را رقم زد
اندوه آخرین دزد دریایی
اندوه آخرین باستان‌شناس
چرا كه ديگر باستاني در كار نبود
كه ديگر مني در كار نبود
اویی در کار نبود!

۵
دزدان دريايي آری ها را مي دزديدند و نه ها را!
انبار کشتی‌هاشان پر بود از گنج‌های آری و گنج‌های نه!
انبار کشتی‌هاشان پر بود از هرچه قطعیت بی مثال!
و لاجرم در عصری از عدم قطعيت
مطلقا مردند!
درست مثل من
در بطری نوشابه ای
كه روزی به دريا افتاد
كه روزی دزدی دريايي بود.

(شعر از : محسن عمادی)

جنازه ام را که پیدا کردی
پاهایم را نوازش کن

وا فریادا ز عشق وا فریادا
کارم به یکی طرفه نگار افتادا

گر داد من شکسته دادا دادا
ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

(ابوسعید)

گازي به سيب و ...

قصه از همين جا آغاز شد
از زیر درخت سیب
و هبوط
و عریانی

و من بنده ی شیطان می شوم
که به زمین مان آورد
تا بیابیم
ببینیم
بخواهیم

نفس طامع را اطعام کنیم
در گدایی، پادشاهی نکینم

بخوابیم و بیدار شویم یا نه
بمیریم
بمیریم
و باز هم بمیریم
نه در عین و شین و قاف
در ها و واو و سین

در گندم زار
گازی به سیب می زنیم و
سر بر خاکی می نهیم که نه هابیل و نه قابیل را
نه آدم و نه حوا را
نه مرا
نه تو را
به یاد نخواهد سپرد

و باد می آید
و خاک بر می خیزد
و ما بر می خیزیم
بی که بخواهیم
بر پای درخت سیب دیگری
می نشینیم
تا بار دهد
و قانون جاذبه کشف شود
چه کشف عظیمی
که اگر نبود
ما روی زمین بند نمی شدیم
و معلق بودیم
در بابل یا هرجای دیگر

و می افتیم
با همان سیب
کرم خورده
کرم خورده و گندیده
کرم خورده و گندیده
تا گازی بر آن سیب
تف کندمان روی خاک و باز
بمیریم
بمیریم
بمیریم
.
.
.

ن
قلم به دست نمی​گیری، لب حتی از لب نمی​گشایی، بیرون می​کنی هرچه واژه از ذهن​اَت، آن​گاه که می​دانی در آغاز کلمه بود.
اما همیشه آغازی باید. سخت است، همیشه، هر آغازی، آغازِ هر روز، آغازِ هر کلام، آغازِ هر ...

Comfortably Numb
... سرخوش به هرسو. چراغی پیشِ پای بود، یا نه، که آن راه را دیده​ی سر دیدن لایق نه. می​گشتیم و می​گفتیم، با دهانی که باز نمی​شد الا به لبخند. کرخت از خنکای نسیمی که می​وزید، یا نه. طوفانی بود هر لحظه​اَش کشتیِ بی ناخدایِ دل را. خدایِ دل را، بنده​ی خویش کرده، ناخدا به چه کار آید. معبودِ مسعودی که نمازش نه به قبله و مُهر که به قبله​ی مِهر. سجده​ای نه بر خاک که کم​تر از افلاک لایقِ خاکِ پای​اَش نه و قیامی که زبان از شرح​اَش عاجز و قلم از بسط​اَش قاصر. لب ناگشوده انفاسِ مسیح به خجلت در پرده و سمع و بصر به ندا و عارض​اَش بنده.

 Brain Damage
بی​هوده رنجِ شرحِ احوال کشیدن نشاید که سخن جز به گزاف ناید، چنان که آمد. عقل از کف داده را انتظارِ سخنِ عاقلان نه شرطِ عقل است. عقل است که از کف می​رود، گرچه به کف نامده را از کف دادن شایسته​ی حسرت نه.

One Slip
به خیالِ خود قبله​ای دیگری یافتم. چه آسان گذشت​اَم از او، غافل که چو او تنها اوست. بلاهت، حماقت یا هر واژه​ای از این دست، من گرفتار معنای آن واژه شدم و رفت​اَم. دل به آنی دادم که دل​بسته​گی نشاید، همان که نپاید. یک لغزش، و تباهی. نابودی. زان پس به دنبالِ دست​آویزی، هر چه باشد، که «الغریق یتشبث بکل الحشیش». دل به شکوفه​های بهاران بستم تا شاید فراموش شود. دست به امیدِ دستی فراز کردم، اما ...

Burial of the Dead
به دستِ خود به خاک می​سپارم خویش را. فاتحه​ای و ... تمام. به کدام قانون کرم​ها بر سرِ این جنازه به پایکوبی نیامدند نمی​دان​اَم. اما مرگ​اَم بسیار پیش از آن​که فکر می​کنم فرارسیده بود. همان روز که یکی از یاد بردم و دل به دیگری بست​اَم. هنوز حسرتِ دیدارش و خجل از کردارِ خویش.